Neşet ERTAŞ - Gönül Dağı

...
Dost Elinden Gel Olmazsa Varılmaz
Rızasız Bahçenin Gülü Derilmez
Kalpten Kalbe Bir Yol Vardır Görülmez
...

Zindandan Mehmed'e Mektup


Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta! 
Baba katiliyle baban bir safta! 
Bir de, geri adam, boynunda yafta... 
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im! 
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim! 

Avlu... Bir uzun yol... Tuğla döşeli, 
Kırmızı tuğlalar altı köşeli. 
Bu yol da tutuktur hapse düşeli... 
Git ve gel... Yüz adım... Bin yıllık konak. 

Ne ayak dayanır buna, ne tırnak! 
Bir âlem ki, gökler boru içinde! 
Akıl, olmazların zoru içinde. 
Üstüste sorular soru içinde: 
Düşün mü, konuş mu, sus mu, unut mu? 
Buradan insan mı çıkar, tabut mu? 

Bir idamlık Ali vardı, asıldı; 
Kaydını düştüler, mühür basıldı. 
Geçti gitti, birkaç günlük fasıldı. 
Ondan kalan, boynu bükük ve sefil; 
Bahçeye diktiği üç beş karanfil... 

Müdür bey dert dinler, bugün 'maruzât'! 
Çatık kaş.. Hükûmet dedikleri zat... 
Beni Allah tutmuş, kim eder azat? 
Anlamaz; yazısız, pulsuz, dilekçem... 
Anlamaz; ruhuma geçti bilekçem! 

Saat beş dedi mi, bir yırtıcı zil; 
Sayım var, maltada hizaya dizil! 
Tek yekûn içinde yazıl ve çizil! 
İnsanlar zindanda birer kemmiyet; 
Urbalarla kemik, mintanlarla et. 

Somurtuş ki bıçak, nâra ki tokat; 
Zift dolu gözlerde karanlık kat kat... 
Yalnız seccâdemin yününde şefkat; 
Beni kimsecikler okşamaz mâdem; 
Öp beni alnımdan, sen öp seccâdem! 

Çaycı, getir, ilâç kokulu çaydan! 
Dakika düşelim, senelik paydan! 
Zindanda dakika farksızdır aydan. 
Karıştır çayını zaman erisin; 
Köpük köpük, duman duman erisin! 

Peykeler, duvara mıhlı peykeler; 
Duvarda, başlardan, yağlı lekeler, 
Gömülmüş duvara, baş baş gölgeler... 
Duvar, katil duvar, yolumu biçtin! 
Kanla dolu sünger... Beynimi içtin! 

Sükût... Kıvrım kıvrım uzaklık uzar; 
Tek nokta seçemez dünyadan nazar. 
Yerinde mi acep, ölü ve mezar? 
Yeryüzü boşaldı, habersiz miyiz? 
Güneşe göç var da, kalan biz miyiz? 

Ses demir, su demir ve ekmek demir... 
İstersen demirde muhali kemir, 
Ne gelir ki elden, kader bu, emir... 
Garip pencerecik, küçük, daracık; 
Dünyaya kapalı, Allaha açık. 

Dua, dua, eller karıncalanmış; 
Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış. 
Gözyaşı bir tarla, hep yoncalanmış... 
Bir soluk, bir tütsü, bir uçan buğu; 
İplik ki, incecik, örer boşluğu. 

Ana rahmi zâhir, şu bizim koğuş; 
Karanlığında nur, yeniden doğuş... 
Sesler duymaktayım: Davran ve boğuş! 
Sen bir devsin, yükü ağırdır devin! 
Kalk ayağa, dimdik doğrul ve sevin! 

Mehmed'im, sevinin, başlar yüksekte! 
Ölsek de sevinin, eve dönsek de! 
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte! 
Yarın, elbet bizim, elbet bizimdir! 
Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir!

"Necip Fazıl KISAKÜREK"
Ben utangaç bir kalbi taşırım geceden.
Ben sana âşık olduğumu,
Ölsem söyleyemem
"Özdemir ASAF"


mühendis edebiyatı !!!


TEOREM : Seni Seviyorum

İSPAT : Tersini kabul edelim.

Diyelim ki seni sevmiyorum.
O halde derslerime çalışmalı, sınav geceleri kahveyle sabahlamamalıyım. Sınavlardan yüz almalı, ortalama yapmalı ve okulumu 4 senede bitirmeliyim. İşte çelişki burda… Üniversiteyi 4 senede bitiremiyorum.

Çelişkiyi ortadan kaldırmak için seni seviyor olmalıyım…

Şimdi söylesene ln0 sonsuza giderken, ben senden başka nereye gitmeliyim. Şunu da bilmelisin ki, kalbimdeki bu paradoksu ancak ve ancak sen çözersin.Ey benim laleleri hatırlatan paraboloidim, yakınsaklık kriterim, beni tam diferansiyel yapan integrasyon çarpanım, eşleniğim.

Ben seni parantez gibi kaşların, düz doğru gibi siyah saçların, elips gibi kahverengi gözlerin için sevmedim.
Ben seni kompakt olduğun için sevdim.

Eğer sözlerimde bir yalanım varsa; her epsilon sıfırdan küçük, her cauchy dizisi ıraksak, her x in türevi x, 2 kere 2 = 5 olsun…



Can nedir ki!


Cânımı cânân eğer isterse minnet cânıma,
Cân nedir kim onu kurbân etmeyem cânânıma.


"Fuzûlî"